हे ही स्वप्नच ....

काय हे ... एक स्वप्न ... स्वप्नच पण किती विचित्र मी खूप प्रयत्न केला शांत रहाण्याचा पण नाही राहू शकले . माझं  ऑफिसमधे मनच लागत नव्हतं ..... मला लिहायचं होतं खूप ...पण इतक भयंकर ...?

मी नेहमीप्रमाने ऑफिसला , स्टेशनला जात होते रिक्षातून ..मी हाक मारली रिक्षा $$$ म्हणून .. तो रिक्षावाला थांबला, मला वाडिया कॉलेज जवळ जायच आहे अस सांगितलं... त्याने होकारार्थी मान  डोलावली ... आम्ही निघालो नेहमीप्रमाणे बाजीराव रस्त्याने.... शनिवारवाडयापाशी येण्याआधी त्याने एक वेगला टर्न घेतला.. मला वाटल त्याला कुठला तरी शॉर्ट कट माहित असेल म्हणून मी लक्ष दिलं नाही.. तो गाड़ी पुढे नेत राहिला ... मी निवांत होते ...
अचानक एक चांगला दणकट माणसाने या रिक्शावाल्याला हात केला.  जसा की ते दोघं एकमेकांना ओळखत होते. त्याने विचारलं मला मधे कुठेतरी सोडशील का .. रिक्षावाला म्हणाला बाईसाहेब तो इथे जवळच उतरेल बसू द्या त्याला. तुम्हाला त्रास नाही व्हयाचा त्याचा. मला पहिल्यांदा कसतरी वाटलं. पण म्हटलं ठीक आहे तो काय करणार अन् तसही तो थोड्यावेळात उतरणारच आहे. होईल तेवढी माणुसकी जपायची. मी ठीक आहे म्हटला.  आणि तो माणूस रिक्षात बसला ...

आम्ही थोडा पुढे गेलो. अन्  मला असं जाणवलं की मी कुठल्यातरी भलत्याच रस्त्याने जात आहे … खूप कंजेस्टेड अणि अगदी छोटी गल्ली होती ती ... अचानक काहीतरी वेगळं होतं ... उगाचच सगळं थांबल्यासारख वाटल मला ...आजूबाजूची पळापळ
वाहनांचे आवाज जणू थांबले होते… काही बायका तेवढ्या दिसत होत्या... तेवढ्यात या रिक्षावाल्याने रिक्षा थांबवली... मला वाटला हा माणूस उतरणार आहे. तो उतरला. पण रिक्षावलाही उतरला आणि वेगाने ते दोघे मला ओढून घेउन जाऊ लागले ...मी खूप प्रयत्न केला सोडून घ्यायाच ...झटापट केली.. पण नाही .. मी काहीच करू शकले नाही ...त्या दोघांनी मला अगदी जोरात पकडून ठेवलं होंत ...  आता मला घेउन जाऊ लागले ते... कुठेतरी .. माहिती नव्हतं कुठे.   मला काहीच ओळखीचं वाटत नव्हतं.  मी कधी आलेच नव्हते इथे ... मला ते घेउन आले एक घरात .. मी म्हटला मला का घेउन अलाट इथे ... एक बाई बाहेर अली अणि मला म्हणाली अग चांगला काम करशील  तू ... गिर्हाईक लई खुश होइल ॥ आणि मग मला कलाल की मी कुठे आले आहे ... अरे बाप रे ... मला कुंटन खान्यात घेउन आलेत ... अणि मला देहाविक्रय करायचा होता .... आई गा ... कुठे फसले मी ... कधी स्वप्नात सुद्धा विचार आला नव्हता असा ... मला गुदमरून केल्या सारखा वाटत होंत … मला माहिती पण नव्हतं मी कुठे आहे ॥फक्त एवढा काळात होता की मला इथून बाहेर पाडायच आहे … मी विचार करू लागले .... डोक्यात चक्र फिरत होती कही जाला तरी बाहेर पाडायच ...पण कसा ...अणि मी एकदम हिसका दिला त्या बाईला दार जोरात उघडल ...अणि पाळायला लागले जिव खाऊन ... तेव्हाद्य मला कलाल की बाहेर अंधार पडला होता ... बाहेर पण काहीतरी विचित्र वाटत होता ... इतक्यात मला एक बस दिसली मला काळात होंत मज्यामागे कोणी तरी धावतय.. म्हणून मी अनकही जोरात धावले बस कड़े ... हुस्श्य .... मी चढले बस मधे ... पण मला अजुनही खात्री नव्हती मी सुखरूप आहे याची... ती बस स्वारगेटची होती पण अजुनही रास्ता ओलाखिचा नव्हता ....मी मधे उतरले मला आठवल इथे कुत्र्हेतरी माज्या मैत्रिणीच घर आहे ॥मुस्लिम आहे ती ॥ मी गेले तिच्याकडे तिचे बाबा होते घरी …कुठेतरी चालले होते मी त्यांना म्हटला मला पोहोचवाल का घरी ...? मी त्यांच्या गाड़ी तुन जाणार म्हणून रस्त्यावर आले तर काय तोच मानुस .. तो बाबांशी बोलत होता ... मी त्यांच्या गाड़ी मागे लपले ... माजी धड़धड वाढली होती आता ...त्याला कल्ला होता मी आहे तिथे ... मी परत पल्ले.... कशी ?.. कुठे ? .. किती ? ...काही माहिती नाही .... पण मला घर आठवत होतं ... आणि पाहता पाहता दिसत होतं ... जिन्यावरून पळत मी घरी गेले ..... अणि दार खाडकन बंद करूँ घेतला आणि दबकुन बसले .........