Tuesday, May 1, 2012

जन्म जरी हा चुकला


सारे क्षण आठवले
सार्‍या आठवणी जाग्या
जरी दूर आता दोघे
पाश तरी ना तुटले

म्हण ही प्रतारणा
बोल जिव्हारी लागला
शब्द मिळेना बोलण्या
तरी क्षमेची याचना

कुठे खोल रूतलेला
श्वास अजूनही ओला
जाते जाते म्हणताना
दाराशी थांबलेला

जन्म जरी हा चुकला
अन् वेळही चुकली
वाट पाहीन मी पुन्हा
तुझ्या माझ्या परतीची

No comments:

आपण

 नव्हतचं फुलायचं मला तुझ्याशिवाय, तुझ्या पर्णहातांनी तू मला कुरवाळावं, अन् मी फुलावं एवढाच होता ध्यास, तुझ्या फांदीरूपी खांद्यावर बसून   सगळ...