Thursday, August 5, 2010

या वेळी

खूप भरून आलय
कळत नाही कधी
निरभ्र होइल
वादळं तर खूप होतात
ती झेलायच बळ मात्र
या वेळी कुठं गायब झालयं

No comments:

आपण

 नव्हतचं फुलायचं मला तुझ्याशिवाय, तुझ्या पर्णहातांनी तू मला कुरवाळावं, अन् मी फुलावं एवढाच होता ध्यास, तुझ्या फांदीरूपी खांद्यावर बसून   सगळ...