Friday, April 7, 2017

पहाट भूल


माझेच डोळे होते ते,
कुणाला निरखून पाहणारे,
कुणाच असण जवळुन अनुभवणारे,
माझेच डोळे होते भारवलेले,
चिमणचेटुक झालेल्या नजरेने,
त्या प्रत्येकात शुक्र पाहणारे,
आता हीच वेळ आहे, कायमची,
माझ्या अढळताऱ्याला  भुलण्याची,
माझ्या डोळ्यातील जादू नव्याने पाहण्याची
स्वप्न नाही सत्यात उतरवण्याची.

आपण

 नव्हतचं फुलायचं मला तुझ्याशिवाय, तुझ्या पर्णहातांनी तू मला कुरवाळावं, अन् मी फुलावं एवढाच होता ध्यास, तुझ्या फांदीरूपी खांद्यावर बसून   सगळ...