Friday, August 21, 2015

गीत

तू दिले गीत कळ्यांचे,
गंंध लेऊनी फुलायचेे.
हिरव्या वेलीवरती नाजूक,
हिंदोळ्यावर डुलायचे.

तू दिले गीत घनांचे,
थेंब होऊनी उडायचे.
श्रावणातल्या सरीवर हळव्या,
इंद्रधनूतून बरसायचे.

तू दिले गीत निशेचे,
चांदणे बनुनी चमकायचे.
नक्षत्रांच्या रांगोळीतून वेधक,
नभांगण पुरे भऱायचे.

तू दिले गीत हृदयाचे,
श्वास होऊनी स्मरायचे.
आयुष्याच्या वाटेवर अवघड,
साथ होऊनी जगायचे.

आपण

 नव्हतचं फुलायचं मला तुझ्याशिवाय, तुझ्या पर्णहातांनी तू मला कुरवाळावं, अन् मी फुलावं एवढाच होता ध्यास, तुझ्या फांदीरूपी खांद्यावर बसून   सगळ...