येतो आहे पाऊस

दिस बदलले
जसे पान पलटावे
आहे कालचीच गोष्ट
रखरख चोहिकडे
डोई तापती उन्हे
उभ्या अंगाची काहीली
तहानली पाखरे
शोधी पाणी कुणीकडे.

सृष्टी कालचीच सारी
परी रूप आज नवे
तापलेली उन्हे
आज लपली कुठे
धारा बरसती ढग
कृष्ण सावळे काळे
चोहीकडे पाणी सारे
हिरवाईही बहरे.

भारी खेळ बाई खेळे
देव ढगाच्याआडून
मन माझेही चंचल
काल भिरभिरे त्रस्त
कोण आनंद हा आज
म्हणे येतो आहे पाऊस.

आभासांचे जगणे

ही कविता लिहून एक वर्ष झालं ७ जानेवारी २०११ मधे माझ्या डायरीत उतरवली. आज ब्लॉगवर लिहिली.

आभासांचे जगणे सारे,
सोडून द्यावे म्हणतो.
सतत कुणाची वाट पहाणे,
सोडून द्यावे म्हणतो.

पिढीजात चालल्या चालीरिती,
सोडून द्यावे म्हणतो.
पितरांचे मोक्षबंधही,
तोडून द्यावे म्हणतो

अत्रुपपतपणा अन् अशांतताही,
सोडून द्यावी म्हणतो.
सतत कुणाची वाट पहाणे,
सोडून द्यावे म्हणतो.

मी न भगिरथ
मी न कृष्णही
मला न माहीत
घोर तपोव्रत

चुकणे, घडणे
जगणे, मरणे
ज्याचे त्याला क्रमप्राप्त,
व्यक्‍तिगत
माझ्यापुरते माझे जग
मीच सावरावे म्हणतो